Zitten bevoegdheden rond de ecologische crisis niet vooral op Europees niveau?

Eén van de belangrijkste begrippen om na te denken over goed bestuur is ‘subsidiariteit’: welk niveau heeft nood aan welk beleid en vice versa? In België leidt de veelgelaagdheid van het bestuur, opgedeeld in onder meer een federale Staat, gemeenschappen en gewesten, soms tot politiek vingerwijzen en het doorschuiven van taken en verantwoordelijkheden. De urgentie van de ecologische crisis dwingt (een ‘dwang’ vergelijkbaar met die van de coronacrisis) ons land echter tot coherent beleid en samenwerking. Daar wees een kritische Europese Commissie ons recent trouwens nog op wanneer ze het Belgische klimaatplan evalueerde. In het geval van de ecologische noodtoestand ontvouwt de vraag van de subsidiariteit zich op een bijzonder complexe manier, gezien het ‘glokale’ (globale én lokale) karakter ervan. Heel wat beleidsinstrumenten om deze crisis te lijf te gaan bevinden zich eerder op het niveau van de Europese Unie dan op dat van het kleine België. Hoewel er voorstellen worden ontwikkeld voor een Europees burgerparlement, lijkt het ons toch belangrijk om ook in België de nodige stappen te zetten op bestuurlijk vlak, niet met muizenpootjes maar met zevenmijlslaarzen. Politieke vertegenwoordigers op verschillende niveaus kunnen het zich niet meer permitteren om op elkaar wachten. Overal zou het alle hens aan dek moeten zijn.

Contacteer je vertegenwoordigers

Neem deel aan onze campagne! Stuur een mail naar jouw vertegenwoordiger of een tweet naar onze nieuwe ministers.